आजचे रेखाटन, 

माझ्या लहानपणीच्या शाळा परिसरात.. तपोवणात. एकेकाळी अतिशय रम्य, झाडीने गर्द, पशु पक्ष्यांचे वास्तव्य असलेला हा परिसर. दीक्षित गुरुजींचा आश्रम. दीक्षित गुरुजींनी येथूनच विद्यापीठ शाळा चालू केली. शाहू महाराजांनी त्यांच्या कार्याची दखल घेऊन ही काही दशपट एकरात असलेली ही जमीन गुरुजींना दिली. या पवित्र भूमीला गांधीजी, विनोबा भावे, जयप्रकाश नारायण यांसारख्या व्यक्तिमत्वांचे पाय लागले, त्यांचे वास्तव्य झाले. अशा या भूमीस माझे नेहमीच वंदन.
काही पडक्या इमारती, घरे येथे आजही, त्या जुन्या क्षणांची आठवण करून देतात.
सोबत चितारलेले हे पडके घर- अरविंद भुवन, स्वातंत्र्य सेनानी सरनाईक सर, गुरुजींच्या काळात रहात. भारदार व्यक्तिमत्व, नेहमी पांढरा सदरा, कडक इस्त्री, तशीच पांढरी विजार, खाकी जॅकेट, डोक्यावर गांधी टोपी.. त्यांच्या पत्नी तशाच, सरोजिनिदेवी नायडू सारख्या दिसायच्या त्या. फरक फक्त, कपाळावर मोठे लाल कुंकू. दोघेजणच राहायचे ते तिथे.. सोबत असलेले मोठे वडाचे झाड. आम्हाला हा परिसर बराच भयाण वाटायचा.. त्यावेळी.
माझे भाग्य की, दीक्षित गुरुजींचा मला कळत्या वयात थोडातरी सहवास लाभला.. आज रेखाटनानिमित, या भूमीवरील, त्या व्हायब्रेशनांची अनुभूती मी आज घेत होतो
या परिसराचे पावित्र्य खराब होत आहे, झाले आहे असे दिसून येते. ते परत यावे व राहावे, अशी माझी प्रार्थना

मिलिंद '१५'०९'२०१९'