मी,
माझ्यासमोर,
पावसात भिजनारा तलाव अणदूर...
थोडे दूर,
पलीकडे, किनाऱ्यावरील ती न्हाहलेली टेकडी...
अजून दूर,
त्या हिरव्यागार टेकडीपल्याड,
ती निळी टेकडी...
घरंगळणाऱ्या, पानेरी जलरंगात निथळलेली,
दूर दूर, अजून दूर,
तिचेच पानेरी जलरंग, वर करड्या आकाशात उफाळून येणारे...
त्याहीपलीकडे, अजून दूर,
तो आकाशी करडा रंग, दूर दूर शुभ्रात लोप पावलेला...
हे,
हे हे सर्व,
झर्र्कन..
छपरावरील, त्या गवत काडीवरून घरंगळणाऱ्या,
इवल्याशा थेंबात एकवटले...
टपकन, खाली पडले...
जमिनीमध्ये विरून गेले, नाहीसे झाले...
माझ्यासमोर,
माझ्यासह.
